หวัดดีคร่า

เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ

วันนี้เมก้อได้ไปดูหนังกะเพื่อนๆมาแหละ

ดูเรื่องบ้านผีสิงอ่า น่ากลัวๆ

แต่ก่อนที่จาไปดูก้อได้ไปกินเตี๋ยวเรือที่เสาวรีย์กันก่อน

คนที่ไปดูหนังก้อมี 6 คนอ่า

ก้อมีเม นัท พลอย ตวง บอส โต๋

แล้วเราก้อไปกินเตี๋ยวกันก่อง

ก้อไปนั่งรอฟังเพลงไปมันก้อเปิดเพลง

จริงใจไม่จริงจังของแพนเค้ก ซึ่งเอมวีก้อนะวนไปวนมา

ดูไปฮาไป55+

เมกะพลอยก้อได้สั่งเตี๋ยวมากินคนละ5ชาม

แต่ได้กินไปแค่ 2 ชามเท่านั้น

เนื่องจากมันมีขโมยยยยยย เอาเตี๋ยวเมไปกิงอ่า ฮือๆๆๆๆ

ขโมยคนนั้นก้อคือบอสสสสสสสสสส

จากนั้นเมก้อสั่งมาอีก 2ถ้วย ก้อได้กินไป 2 ถ้วย อิอิ

ไม่มีครายแย่ง คราวนี้สั่งมาอีก 2 ถ้วย ก้อได้กินไปแค่ 1

เพราะไปบอสเอาไปกินอีกแล้ว ฮือๆๆๆๆ

กินรวมกันทั้งหมดก้อ 40 ถ้วยพอดีเป๊ะ ทำไมมันเยอะจังฟร้า

ได้น้ำฟรีมา 2 ขวด เอิ๊กส์ๆ แต่ได้กินไปแค่ 3 แก้ว

บอสกินไปปามาน 9 พลอยปามาน 10 มั้งจำไม่ได้

เมก้อ 5 ตวงกะโต๋ คนละ 4 นอกนั้นก้อคงเปนนัท

บอสกะพลอยนะ กินเหมือนกระซวกเลยอ่า

กินเรวคอดๆ ไม่รุ้ปากทำด้วยอาราย 55+

ถึงเวลาจ่ายเงิน เมออกไป65บาท

กะค่าเตี๋ยว 5ถ้วย น้ำ 3แก้ว คุ้มมั้ยเคอะ คิดดู๊

ค่ารถขามาก้ออกให้ ชิๆ

จากนั้น 12.45 ก้อออกจากแล้วแล้วก้อเดินไปขำไป แล้วคิดดู

หนังมันเข้า12.40 ขำอารายกานมากมายก้อไม่รุ้ มีการบอกว่าพอเจอหน้าผีแล้วทำไง ไอตวงก้อทำท่าอ๊วกใส่ เห้อ

จาดูหนังผีทั้งทีบิ๊วอารมให้มันน่ากลัวไม่ได้รึไงกันนะ

ปามานบ่ายเราก้อมาถึงโรงหนังกัน ดูที่เซ็นจูรี่น่ะ

ก้อเข้าไปนั่งไม่ได้เท่าไหร่ ต้องยืนตรงและ

แล้วทันใดนั้นหนังก้อเริ่ม แค่เริ่มก้อน่ากลัวนิดๆแล้วอ่า

ก้อดูไปเรื่อยๆ พอผีออกมาที อิเมก้อปิดตาทีนึง

ฉากไหนนากลัวมากๆ ก้อกรี๊ดเลยง่ะ แง่มๆ

สงสารบอสจริงๆ นั่งข้างๆเม เวลากรี๊ดก้อหันไปหาบอสที 55+

แต่บอสไม่ได้เปนรายกะเมน้า งุงิ

ส่วนไอตวง เจ้าตัวที่บอกว่ากลัวนักกลัวหนา กลับนั่งดูตาแป่วเลย

ชิชิ หมั่นไส้ เปนเรื่องผีเกี่ยวกับนางพยาบาลที่ชื่อว่านวลฉวี

อ๊ากกกก น่ากลัว เมนั่งพิมตอนนี้ก้อนั่งถามอาเรื่องนวลฉวี

คิดดูนี่มันตอน 12.11 พอดีอ่า แง่มๆ น่ากลัวมิล่ะ

แล้วตอนที่เมนั่งดูไปนะ ผีที่ชื่อนวลฉวีออกมาอ่ะ

ตอนแรกก้อปิดตามิดเลยทีน้ก้อค่อยๆแง้มออกทีละนิดๆ

จนเหนหน้าผี พอเหนปุ๊บก้อหัวเราะออกมา

มันไม่ค่อยน่ากลัวอ่า เพื่อนมันก้อหัวเราะกันใหญ่ 55+

เปนหนังผีเรื่องแรกที่ดูแล้วตลกกับน่ากลัว กร๊ากๆๆ

เพื่อนๆที่เข้ามาอ่านคะ

ใครที่ยังไม่ได้ไปดูเรื่องนี้

แนะนำให้ไปดูค่ะ

หนุกมากมาย ถ้าไม่ได้ตลกเหมือนเมก้อน่ากลัวคอดๆเลยแหละ

แต่น่าเสียดายที่พีทไม่ได้ไปด้วย

แต่ก้อดีแล้วแหละ ถ้าพีทไปมันคงจาว่าเมว่ากลัวอารายมากมาย

เห้อ เมไปแระน้า ง่วงนอนแรก มีคนสั่งให้ไปนอน ชิๆ

ปล.เมรักสุสักรุ่น32

เมรักเพื่อน3/13

เมรักพ่อ แม่ พี่น้อง

เมรักครู อาจารย์

เมรักพีทที่สุดเลยน้า

ตลอดไปด้วย

หวัดดีคร่า

วันนี้ก้อได้ฤกษ์มาอัพซะที

หลังจากห่างหายไปนาน??

วันนี้เมก้อกลับมาใหม่พร้อมกับหัวใจที่กำลังเบิกบาน

อิอิ มีฟามสุข

หลังจากที่มัวแต่เครียดๆ เศร้าๆ ทุกข์ กับเรื่องความรัก

ที่เพื่อนคนนึงรักเพื่อนคนนึง

แต่ไม่ได้แอบรักแล้วแหละ เพระเมบอกเค้าไปแล้ว

เมจำได้เลยแหละว่าเมบอกเค้าวันที่ 20 สิงหา 55+

แล้วเมก้อรอไปปามาน อาทิดกว่าๆ

พอถึงวันอังคารที่ผ่านมา วันที่ 28 สิงหา

เค้าก้อมาบอกเมว่า

หลังจากที่คิดไปคิดมา เค้าก้อรู้สึกดีๆกะเมด้วย

แล้วก้อพูดอีกว่าถ้าเราคบกันจะเปนรายมั้ย *//* เขิล

ตอนนั้นเเมก้อกำลังอ่านนิยายกะทำพระพุทธศาสนาอยู่

อึ้งเลยคร๊าบบบบ

พูดรายไม่ออก พิมรายไม่ถูก (บอกผ่านเอมน่ะ)

ก้ออือๆ ออๆ อย่างเดียวเลย

เค้าบอกว่า อย่าเพิ่งทุ่มเทให้เค้ามาก

ลองคบกันไปดูสักพักนึง ถ้าไม่เวิคก้อทำใจ

ตอนแรกเมก้อนึกว่าจาตอบแบบว่าเราเปนเพื่อนกันนะรายปามานนั้น

แต่ดูจากการกระทะมันไม่เหมือนเพื่อนอ่า

อิอิ ตอนนี้เมก้อมีฟามสุขมากๆเลย แหละ

เมก้อขอให้ความรักของเมเปนอย่างนี้ตลอดไปเล้ยยย

แล้วก้อถึงเพื่อนๆ ทุกคนด้วย

ครายที่แอบรักครายอยู่ก้อบอกเค้าไปเถอะ

ไม่แน่คนๆนั้นอาจจะคิดเหมือนเราอยู่ก้อได้เหมือนเมไง

ถ้าไม่รีบบอกตอนท้ายมันอาจจะสายไปก้อได้นะ

เมก้อเกือบและเหมือนกัน

รุ้จักกันมา 3 ปี ชอบเค้ามา 3 ปี

เพิ่งจามาบอก เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ

แล้วปีนี้ก้อเปนปีสุดท้ายที่จาได้อยู่ร่วมชั้นก้อด้วยมั้ง

แซดๆๆๆ

แต่ไม่เปนราย

เมก้อขอให้เพื่อนๆ ทุกคน

สมหวังในความรักนะคะ

ปล. เมรักเพื่อนๆทุกคนใน3/13น้า

ปล. รักสุรศักดิ์รุ่น32 ทุกคนเลย

ปล. รักพ่อ รักแม่ และญาติๆทุกคน

ปล. เมรักพีทนะ

ตลอดไป

นานมากโข่ จนไม่มีใครคิดว่า ฉันกับเขา เราจะกลับมาเล่ากันใหม่ได้

เรื่องมันนาน นานจนฉันเองก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่า ฉันหลงทางไปไหนมา

ถึงไม่เคยรู้ว่า หัวใจฉันที่เฝ้าตามหา มันไม่ได้อยู่ไกลเลย

มันกับไปอยู่ที่ใครคนนึงที่เขา เคยอยู่เคียงข้าง สร้างความอบอุ่น เย็นสบาย และมั่นคง

ครั้งนั้นทุกอย่างจบลงด้วยการตัดสินใจที่โง่เขลา

ฉันตัดไมตรีที่มีมาให้มากกว่าคำว่าเพื่อนสนิท

ฉันไม่รู้ว่าตอนนั้นเพราะอะไร รู้แต่เพียงฉันไม่อยากให้มีการเปลี่ยนแปลง เพราะฉันกลัวการสูญเสีย

ฉันยอมรับสำหรับเขาฉันยังคงดีไม่พอ แต่ฉันก็อยากเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับเขา

นับจากวันนั้น ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เขาหายไปจากชีวิตฉัน หลงเหลือเพียงเงาราง ๆ ขอคำว่าเพื่องห่าง ๆ

ตัวฉันเองก็ออกเดินทางตามหาความรู้สึกที่เรียกว่ารักแท้ แต่ฉันก็ไม่เคยได้พบมันเลย

มาวันนี้ ทุกอย่างยังคงชัดเจน เราได้ กลับมาพบกัน มีการทบทวนความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้น

และฉันก็ได้คำตอบสำหรับตัวเองว่าทุกอย่างที่ฉันตามหา ทุกอย่างที่ฉันเคยเฝ้าหนี

สุดท้ายมันคือเธอที่ฉันต้องการ

เธอคือรักแท้ ที่มั่นคง สม่ำเสมอ อบอุ่น และเย็นฉ่ำ เป็นทุกอย่างของทุกความหมายที่เรียกว่ามิตรภาพ

เป็นได้ทั้งเพื่อนรัก และมากกว่านั้น คือฉันรักเพื่อน